ΤΟ ΦΟΡΜΑΤ, ΕΞΗΓΗΜΕΝΟ
Τι είδους παράσταση είναι, ακριβώς, η παράσταση του Κολοσσαίου;
Δεν είναι μιούζικαλ και δεν είναι drag show — το Colosseum Show είναι ένα καμπαρέ ρεβύ, ένα συγκεκριμένο ταϊλανδέζικο είδος ψυχαγωγίας με τη δική του ιστορία, κανόνες και τέχνη.
Δείτε εισιτήρια για το Colosseum Show Πατάγια στο GetYourGuide ↗Μια επιθεώρηση, όχι ένα μιούζικαλ
Ενώ ένα μιούζικαλ ακολουθεί μια πλοκή από σκηνή σε σκηνή, μια επιθεώρηση καμπαρέ όπως το Colosseum Show αποτελείται από μια σειρά αυτόνομων θεματικών νούμερων, το καθένα πλήρες με τα δικά του κοστούμια, μουσική και χορογραφία, πιο κοντά δομικά σε μια επιθεώρηση τύπου Λας Βέγκας ή Παρισιού παρά σε ένα μιούζικαλ με βιβλίο, όπως οι παραγωγές του West End ή του Μπρόντγουεϊ. Η φόρμα αυτή προσαρμόστηκε για την Ταϊλάνδη από πρωτοπόρους χώρους τη δεκαετία του 1970 και του 1980 και παραμένει αναλλοίωτη έκτοτε. Δεν υπάρχει ιστορία που να συνδέει τα μέρη μεταξύ τους — το καθένα κρίνεται για το δικό του θέαμα, γι' αυτό και ο ρυθμός είναι γρήγορος και η ποικιλία μεγάλη μέσα σε μία μόνο βραδιά, αντί να οικοδομείται σταδιακά προς μία ενιαία αφηγηματική κορύφωση.
Γιατί οι αριθμοί είναι συγχρονισμένοι με τα χείλη
Το lip-sync αποτελεί το καθιερωμένο πρότυπο στα μεγάλα καμπαρέ της Ταϊλάνδης, όχι κάποια συντόμευση. Οι καλλιτέχνες επιλέγονται κυρίως για τη σκηνική τους παρουσία, την πειθαρχία στον χορό και την ακρίβεια στον συγχρονισμό των αλλαγών κοστουμιών, παρά για τη ζωντανή φωνητική τους απόδοση — και το lip-sync επιτρέπει στη χορογραφία να κινείται με ρυθμό που δύσκολα θα άντεχε ένα ζωντανό φωνητικό σε δεκαέξι συνεχόμενα νούμερα. Πρόκειται για την ίδια σύμβαση που χρησιμοποιείται διεθνώς στο καμπαρέ και στο drag, από τις σκηνές του Λας Βέγκας μέχρι τα ευρωπαϊκά καμπαρέ — η δεξιοτεχνία έγκειται στον συγχρονισμό, στη φυσική ερμηνεία και στην ακρίβεια του συνόλου, όχι στο αν ο καλλιτέχνης τραγουδά ζωντανά, κάτι που οι περισσότεροι θεατές παύουν να προσέχουν ήδη από το πρώτο ή το δεύτερο νούμερο.
Μια περιήγηση στους ρυθμούς μέσα σε 70 λεπτά
Πέρα από τον παραδοσιακό ταϊλανδέζικο χορό που ανοίγει την παράσταση, προγράμματα αυτού του μεγέθους συνήθως διατρέχουν νούμερα που παραπέμπουν διαδοχικά σε πολλές διαφορετικές παραστατικές παραδόσεις — σκηνοθεσία και χρώμα τύπου κινεζικής όπερας, χορογραφίες με επιρροές από την κορεατική ποπ, χορευτικές σεκάνς σε στιλ Μπόλιγουντ και θεαματικά σύνολα τύπου Μπρόντγουεϊ ή Λας Βέγκας αποτελούν κοινούς δομικούς λίθους του είδους στα μεγάλα καμπαρέ της Ταϊλάνδης. Η ακριβής σειρά των νούμερων και τα συγκεκριμένα τμήματα που παρουσιάζονται μπορεί να αλλάζουν από βράδυ σε βράδυ, αλλά η βασική ιδέα παραμένει σταθερή: κάθε νούμερο είναι ένα σύντομο, αυτοτελές αφιέρωμα σε μια διαφορετική πολιτιστική ή θεατρική παράδοση, δεμένο έτσι ώστε το κοινό να παρακολουθεί ουσιαστικά μια συμπυκνωμένη παγκόσμια περιοδεία θεατρικής τέχνης σε μία και μόνη συνεδρίαση.
Η επιχείρηση κοστουμιών πίσω από την αυλαία
Ένα σόου δεκαέξι σκηνών που βασίζεται σε ραγδαίες αλλαγές κοστουμιών χρειάζεται ένα τμήμα γκαρνταρόμπας να δουλεύει με πραγματική ταχύτητα — βοηθοί στα παρασκήνια, ειδικός εξοπλισμός για γρήγορες αλλαγές και μια συνεχής ροή από καλύμματα κεφαλής, χάντρες και υφάσματα φτιαγμένα να διακρίνονται καθαρά από την τελευταία σειρά κάτω από τα έντονα φώτα της σκηνής. Παραγωγές αυτής της κλίμακας βασίζονται σε μια μεγάλη, λειτουργική γκαρνταρόμπα και όχι σε λίγα σύνολα που επαναχρησιμοποιούνται όλη τη βραδιά, καθώς κάθε θεματικό νούμερο συνήθως απαιτεί τη δική του ξεχωριστή οικογένεια κοστουμιών. Η χορογραφία στα παρασκήνια για να αλλάξουν όλοι οι συντελεστές, να αλλάξουν περούκες και να επιστρέψουν στις θέσεις τους μεταξύ των νούμερων είναι, με τον δικό της τρόπο, εξίσου αυστηρά χρονομετρημένη με ό,τι συμβαίνει μπροστά στη σκηνή.
Η διοργάνωσή του μέσα σε ένα κολοσσαίο
Ο σχεδιασμός της αρένας, εμπνευσμένος από τα ρωμαϊκά αμφιθέατρα, διαμορφώνει όχι μόνο την εξωτερική εικόνα του κτιρίου αλλά και τον ίδιο τον τρόπο που ανεβαίνει το σόου — με μια ευρεία, κλιμακωτή οπτική γραμμή που αγκαλιάζει τον χώρο της παράστασης, περισσότερο σαν αμφιθέατρο παρά σαν ένα παραδοσιακό, στενό θέατρο τύπου προσκηνίου με μία μόνο μετωπική οπτική. Αυτό αλλάζει και τη χορογραφία των νούμερων, με σχηματισμούς φτιαγμένους να διαβάζονται από μια ευρύτερη αψίδα καθισμάτων και όχι από μία σταθερή γωνία — στοιχείο που ξεχωρίζει μια μεγάλη, ειδικά διαμορφωμένη αρένα καμπαρέ από ένα παλαιότερο, στενότερο σόουρουμ, και ένας από τους λόγους που η παραγωγή στηρίζεται στην κλίμακα και στους σχηματισμούς συνόλου, αντί για οικείες, μικρές σκηνικές συνθέσεις.